Het behekste standbeeld van Kesteren

 

Kesteren, 1990

Mijn naam is Rafael. Ik ben pas acht, maar ik heb in mijn korte leven al heel veel meegemaakt. Het belangrijkste wat me overkomen is, is dat wij vorig jaar van Rotterdam naar Breda zijn verhuisd. Het is hier best leuk, want er is namelijk veel meer te beleven buiten. Maar soms is er juist iets teveel te beleven en wordt het allemaal een beetje eng. Ik verlang dan terug naar de grote stad, waar alleen maar huizen met betonnen straten zijn en geen donkere bossen met lange, groene lanen, waar de bomen boven je geen dreigende heg lijken te vormen als je zo snel als je kunt naar de het einde van de Burgstsedreef probeert te fietsen.

 

Ik ga je nu het verhaal vertellen over het moment waarop ik besloten heb om in ieder geval nooit, maar dan ook nooit neer één voetstap te zetten op dat landgoed genaamd De Burgst. Het spookt daar namelijk, dat hebben wij zelf allemaal gezien!

Het verhaal is wel heel spannend en ik hoop dat ik je niet bang maak, maar als je het te eng vindt worden, dan moet je maar gewoon stoppen met lezen.