Over een knecht die ooit in een boerderij in de Ulvenhoutse bossen leefde....

 

Ergens bij Ulvenhout, in de buurt van landgoed Valkenburg, raast in het donker en in een sneltreinvaart een verrotte knecht op een zwarte hond voorbij. Dat is op zich een vrij ongebruikelijke aanblik, aangezien mensen eigenlijk niet op honden rijden en al helemaal niet in het donker.

De broek van de knecht is helemaal naar de knoppen. Omdat zijn benen vanaf het moment dat hij hem voor de eerste keer droeg te kort waren geweest voor de grote hoeveelheid stof, hing de onderkant van de pijpen er nogal rafelig en smerig bij. De zolen van zijn schoenen, voor zover het nog schoenen te noemen zijn, maken soms een klakkend geluid als hij over een verharde ondergrond loopt. Dit komt doordat de zool los is geraakt van de stof, door de vele stappen die hij al gemaakt heeft. Zijn haar hangt in dunne, grijze slierten langs zijn gezicht, maar de lokken zijn door het leven zo uitgedund, dat zijn grote, opvallende oren er al lang niet meer onder verborgen worden....

 

Voor de rest van het verhaal: even afwachten totdat de bundel verschijnt!